zondag 19 april 2015

Het zomert in mijn hoofd

De paasvakantie zit er bijna weer op. Wat een heerlijke twee weken heb ik gehad. Nee hoor vrijaf had ik niet, ik moest namelijk werken en heb maar 1 dag extra vrij genomen. Maar om één of andere reden geeft het mij wel rust als de kinderen niet naar school moeten, de strakke tijdschema's wat losser mogen en er op alle vlakken al eens een oogje toegeknepen mag worden. 

In tegenstelling tot andere weekenden stond deze vakantie nog relatief 'leeg' in mijn agenda. Ik denk dat ik altijd alles vol plan uit schrik dat de kinderen zich zouden vervelen, of nog erger ... dat ik tijd zou hebben om het huishouden te doen.
Maar niets was minder waar, elke vrije minuut heb ik op me af laten komen. Bewust heb ik eens wat meer 'ja' gezegd tegen de kinderen en wat meer regeltjes overboord gelaten. En eerlijk gezegd moet ik toegeven dat dit me wel bevalt. 

Zelfs op een dag van vandaag, terwijl we besloten hadden een bezoekje aan Ikea te brengen gooiden we die plannen plots overboord. Wat gaan we nu naar Ikea rijden als het misschien volgend weekend zou gaan regenen? 
Verandering van de plannen. We reden na een gezellig en lekker Oxfam ontbijt naar Berendrecht waar het tulpenpluk was. We gaven ons over aan de zon, de gezellige drukte, het zomergevoel en ijsjes. En zelfs toen we nog wat tijd over hadden om eventueel naar Ikea te gaan besloten we gewoon naar huis te rijden. De kinderen amuseren zich momenteel rot op de trampoline en straks eten we frietjes van de frituur. Het leven kan zo makkelijk en rustgevend zijn. Maar soms is het nodig te touwtjes wat losser te laten. 

donderdag 16 april 2015

Over dino's, het vervolg

Zoals ik al schreef was ik net iets te enthousiast in het bevestigen dat ikzelf wel een dinosauruspak in elkaar zou steken. Natuurlijk kon ik die kleine T. Rex van mij niet teleurstellen dus na het avondeten dook ik in de stoffenkast en viste enkele restjes stof bij elkaar en ontdekte dat ik nog net voldoende velcro had voor de sluiting. Dat op zich was al een klein vreugdedansje waard want ik heb geen tijd meer deze week om nog te gaan winkelen.

Dit werd het resultaat, ik hoop dat de kleine man morgen tevreden zal zijn.


Over dino's

Jules wat wil jij later worden?
Later word ik T. Rex mama!
Oh, ik dacht dat jij kok of brandweerman wou worden?
Ja hoor, maar ook T. Rex. Wanneer zal ik veranderen in een T. Rex mama, het duurt al zo lang?

Dat hij ambitieus is zal ik niet ontkennen en dat valt ook toe te juichen. Misschien is er ook wel vraag naar en is het een gat in de markt? Maar hoe hij het concreet gaat aanpakken, dat weet ik nog niet. Natuurlijk heeft onze vierjarige daar nog ruim de tijd voor om een plan uit te dokteren.
Ik heb al wel eens aangehaald dat het misschien niet zo vanzelfsprekend is om te veranderen in een dino van ongeveer 12 meter lengte en 5 ton zwaar, om nog maar te zwijgen over de praktische kant van de zaak. Ik vrees dat wij dan ook een ietsipietsi groter zullen moeten gaan wonen als wij onze zoon nog op bezoek willen krijgen.
Subtiel stelde ik voor dat hij zich ook kan verkleden als dino in plaats van te gaan voor een complete transformatie. Met dat idee kon hij (voorlopig) wel leven. Jij maakt wel iets hé mama? Mama besloot toen halsoverkop Pinterest te raadplegen en meteen de creatieve vondsten aan zoonlief te tonen. Nota aan mezelf: toon niets wat je zelf niet kan waarmaken.
Wellicht was dat dus niet de allerbeste zet, maar door de aankoop van wat nieuwe verkleedspullen (Spiderman, Rox, ...) verdween de vraag naar zijn dinopak.
Tot voor kort, ... ik vond een briefje in zijn boekentas met de mededeling dat ze na de paasvakantie gaan leren over dinosaurussen! Heel enthousiast vertelde ik het leuke nieuws aan Jules die weliswaar nog enthousiaster antwoordde: jaaaaaa dan kan ik mijn dinopak aan!!!

Ok, wijziging van de vakantieplannen: maak een dinopak. Dringend. De vakantie loopt op zijn einde en het dinopak is nog niet in de maak. Geen idee hoe ik eraan moet beginnen. Black-out. En het mooie weer lokt me steeds weer naar buiten.
 Dit wordt dus nog vervolgd ...

maandag 13 april 2015

Chaos is my middle name

Laten we het even duidelijk stellen. Ik zie onze kinderen graag, doodgraag. Zowel nummer 1 als nummer 2. Ook al zijn het engelachtige zenuwvretende lawaaierige bulldozers, vooral nummer 2 dan. Nummer 1 is vooral doordacht, beetje geslepen en heel manipulatief. Kortom ze doet het vrouwelijke ras alle eer aan.

Mijn dag start perfect als ik die twee monstertjes voor het werk nog even kan zien. Mijn humeur slaat ook meteen om als nummer 2 zijn kom cornflakes (per ongeluk en eigenlijk ook beetje door mijn toedoen) op de grond laat vallen en de hond, die op dieet is voor zijn nieren, erop af vliegt alsof hij een uitgehongerde hyena is die al 3 weken niets gegeten heeft waardoor ik bijna over de tafel moest duiken om zo met mijn blote voeten in een melkbadje terecht te komen.
Wellicht zal dit wel op één of andere manier voedend zijn voor de huid maar voor mijn goede humeur is dat het allerminst. 

Mijn positieve ingesteldheid sloeg meteen om zoals het alleen in België van zomer naar winter kan omslaan.  Dikke tranen welden op in die waanzinnige schattige puppyoogjes van nummer 2. 
Nummer 1 besloot voor één keer wijselijk toch eens te zwijgen en haar cornflakes geluidloos op te eten terwijl ik nog snel even de vloer opkuiste (met tissues want de keukenrol was op en ik had geen tijd noch zin om een trap extra af en op te hollen) in de 12 minuten tijd die ik nog had om stipt op het werk te verschijnen. 12 minuten waarin ik ook nog met de hond buiten moest, mijn sleutels moest zoeken en naar het werk moest rijden. 
Deze keer kon ik even de schuld van het te laat komen op het werk bij nummer 2 neerleggen maar meestal is het alleen maar mijn eigen orde en netheid die me de das omdoen. Ik had nu gewoon geluk dat mijn sleutels voor één keer op miraculeuze wijze op de daarvoor voorziene plaats lagen. Al is dat normaal gezien de laatste plek waar ik zou beginnen zoeken. Maar goed, de goden waren me gunstig en ik kwam slechts 7 minuten te laat aan op het werk.

Een uurtje later belde echtgenootlief en de twee bengels naar het werk en kon ik niet anders dan even te zeggen tegen nummer 2 dat mama niet meer boos was en dat het ook wel een beetje mijn eigen schuld was. Nummer 1 ging toen wel een brug te ver met betweterig te melden dat het helemaal mijn schuld was en haar broer er niets aan kon doen, ik had ook niet anders van haar verwacht.
Nummer 2 hoorde ik op de achtergrond 'sorry mama' zeggen waardoor ik onmiddellijk besloot vanavond bij het weerzien deze kleine bulldozer even plat te knuffelen om het goed te maken.
*Wat bezielde me ook om de tafel te verschuiven met een etende kleuter eraan?*

En om mijn humeur weer positief te laten omslaan kreeg ik van mijn drie schatten een paar uurtjes later volgende foto aan. ❤️

Jasje voor de prinses des huizes

Een tijdje gelden kocht ik een stofje. Niets speciaal, gewoon een alledaagse joggingstof. Ik besloot er een jurk voor mezelf uit te maken en tekende het patroon vlijtig uit zodat ik wanneer E & J in bed lagen (jippiejajeej) kon starten aan het projectje. Ik wijt het gewoon aan het patroon (niet aan de maat) want het patroon paste langs geen kanten in het stukje stof dat ik voorzien had. Ik puzzelde en puzzelde en na een tijdje belandde het stofje in de kast (ok op de kast. Mijn man leest misschien mee en die weet hoe chaotisch ik ben) en plofte in de zetel met wellicht een paasei of cheesecake en 'all you need is Jani'.

Een weekje later bedacht ik dat ik voor de dochter misschien van het stofje een jasje kon maken voor de koudere zomeravonden. Maar een patroon had ik niet en ik had ook geen zin om er een te kopen (daar kan ik zeker 4x cheesecake van kopen). 
Ik had wel een patroon van een jurkje en ik maakte het mezelf dus weliswaar onnodig moeilijker dan nodig om dit om te vormen naar een jasje. 
Het resultaat mag er wel zijn, alleen mag de dochter niet meer groeien tot na de zomer.