maandag 13 april 2015

Chaos is my middle name

Laten we het even duidelijk stellen. Ik zie onze kinderen graag, doodgraag. Zowel nummer 1 als nummer 2. Ook al zijn het engelachtige zenuwvretende lawaaierige bulldozers, vooral nummer 2 dan. Nummer 1 is vooral doordacht, beetje geslepen en heel manipulatief. Kortom ze doet het vrouwelijke ras alle eer aan.

Mijn dag start perfect als ik die twee monstertjes voor het werk nog even kan zien. Mijn humeur slaat ook meteen om als nummer 2 zijn kom cornflakes (per ongeluk en eigenlijk ook beetje door mijn toedoen) op de grond laat vallen en de hond, die op dieet is voor zijn nieren, erop af vliegt alsof hij een uitgehongerde hyena is die al 3 weken niets gegeten heeft waardoor ik bijna over de tafel moest duiken om zo met mijn blote voeten in een melkbadje terecht te komen.
Wellicht zal dit wel op één of andere manier voedend zijn voor de huid maar voor mijn goede humeur is dat het allerminst. 

Mijn positieve ingesteldheid sloeg meteen om zoals het alleen in België van zomer naar winter kan omslaan.  Dikke tranen welden op in die waanzinnige schattige puppyoogjes van nummer 2. 
Nummer 1 besloot voor één keer wijselijk toch eens te zwijgen en haar cornflakes geluidloos op te eten terwijl ik nog snel even de vloer opkuiste (met tissues want de keukenrol was op en ik had geen tijd noch zin om een trap extra af en op te hollen) in de 12 minuten tijd die ik nog had om stipt op het werk te verschijnen. 12 minuten waarin ik ook nog met de hond buiten moest, mijn sleutels moest zoeken en naar het werk moest rijden. 
Deze keer kon ik even de schuld van het te laat komen op het werk bij nummer 2 neerleggen maar meestal is het alleen maar mijn eigen orde en netheid die me de das omdoen. Ik had nu gewoon geluk dat mijn sleutels voor één keer op miraculeuze wijze op de daarvoor voorziene plaats lagen. Al is dat normaal gezien de laatste plek waar ik zou beginnen zoeken. Maar goed, de goden waren me gunstig en ik kwam slechts 7 minuten te laat aan op het werk.

Een uurtje later belde echtgenootlief en de twee bengels naar het werk en kon ik niet anders dan even te zeggen tegen nummer 2 dat mama niet meer boos was en dat het ook wel een beetje mijn eigen schuld was. Nummer 1 ging toen wel een brug te ver met betweterig te melden dat het helemaal mijn schuld was en haar broer er niets aan kon doen, ik had ook niet anders van haar verwacht.
Nummer 2 hoorde ik op de achtergrond 'sorry mama' zeggen waardoor ik onmiddellijk besloot vanavond bij het weerzien deze kleine bulldozer even plat te knuffelen om het goed te maken.
*Wat bezielde me ook om de tafel te verschuiven met een etende kleuter eraan?*

En om mijn humeur weer positief te laten omslaan kreeg ik van mijn drie schatten een paar uurtjes later volgende foto aan. ❤️

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen