maandag 4 mei 2015

Over merci zeggen



Een beetje dankbaarheid op tijd en stond misstaat niemand. Zo nu en dan is het gewoon eens noodzakelijk om stil te staan bij de dingen die we hebben, en dan bedoel ik niet alleen op materieel vlak maar ook over wat we al bereikt hebben in het leven, dat we een geweldig gezin zijn en dat we niet hoeven te klagen om wat we (niet) hebben. wij hebben tenminste een dak boven ons hoofd en al wat eronder zit is best fijn ingericht op enkele details na, maar niets om over wakker te liggen in principe, we hebben twee auto's ter beschikking, kunnen elke dag lekker eten kopen en regelmatig een hapje gaan eten, we kunnen mooie kleren kopen en ook wel een extra  paar schoenen, zomaar omdat ze mooi zijn.

Over dat laatste had ik afgelopen weekend een gesprek met onze dochter. Ik vind het namelijk belangrijk dat ook onze kinderen dankbaar kunnen zijn voor wat ze hebben. We reden op een zonnige zaterdag naar de schoenwinkel, helemaal in zomermodus. In mijn hoofd liep ik de schoenkast af en besloot dat Eline best nog wel wat nieuwe schoenen kon gebruiken. Ondertussen babbelden we gezellig in de auto en ik vertelde haar dat ik afgelopen week na school een gesprek had met een andere mama over schoenen. Schoenen voor de kinderen weliswaar. Ze had namelijk een eigen visie over 'steeds weer opnieuw versleten exemplaren vervangen'. De oplossing is eigenlijk simpel ...  haar kinderen krijgen 1x per seizoen een nieuw paar schoenen, dus niet een open schoentje, een gesloten exepmplaar, All Stars en ook nog eens een paar laarzen. Nee 1 paar en that's it. (Ik vermoed dat sportschoenen en regenlaarzen niet meegeteld worden want die zijn toch wel noodzakelijk lijkt mij). Komt dit ene paar versleten terug naar huis, dan mogen ze nog een heel seizoen versleten verder gedragen worden. (Ik vermoed ook dat er een uitzondering zal gemaakt worden op snel groeiende voeten). Ik voelde zelf al een lichte paniek over mij heen komen, want een open schoentje staat immers niet de hele zomer onder elke tenue. En soms heb je toch eens nood aan een comfortabele schoen, en niet elke kleur macht perfect met de outfit. Enfin, ik had mijn bedenkingen maar wou deze visie toch ook eens voorleggen aan onze dochter.
Eline staarde mij vol ongeloof aan nadat ik dit shocking nieuws verteld had. De wereld stopte even met draaien, zo leek het toch. Ik vond het dan ook nodig haar nog eens te wijzen op de dankbaarheid (zij bezit namelijk wel meer dan 1 paar schoenen) waarop onze wijsneus zei: ik ben ├ęcht heel dankbaar dat jij mijn mama bent, want jij bent ook echt schoenenverslaafd.

Astemblieft, dat is mijn dochter se.

We stapten de winkel uit met twee paar gloednieuwe schoenen. Dankbaar dat deze er nog in de juiste maat waren.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen